Herfstnevel
Category: 04 Award Winners
Deer Valley, Utah
Na acht uur rijden zag ik alleen maar heldere luchten, wat voor mij niets goeds betekent. Ik had bewolkt licht nodig, iets om mijn foto die perfecte herfstsfeer te geven. Er was maar één ding dat ik kon doen: wachten, en dat is niet makkelijk voor mij. De weersberichten meldden een passerende storm, maar er gebeurde niets, zoals vaak het geval is. Dit zou een echte test van mijn geduld worden. Er was geen andere optie, want de bladeren veranderden per minuut van kleur. Na vijf lange dagen en duizenden kilometers rijden begon er eindelijk iets te veranderen. Het was zo frustrerend om de perfecte locatie te vinden en deze niet goed te kunnen fotograferen vanwege het harde zonlicht. Ik had een visie in mijn hoofd van wat ik nodig had om deze foto perfect te maken, en wachten tot Moeder Natuur zich zou laten zien, was compleet frustrerend. Eindelijk, op dag zes, toen ik op het punt stond om het op te geven, voelde ik een verandering in de lucht. Highway 92 was mijn bestemming. Ik had al de perfecte locatie in gedachten, maar zou Moeder Natuur volgen? Ik reed zo snel mogelijk door de zware mist, hopend dat de zon boven me de foto die ik zo graag wilde, niet zou stelen. Toen ik bij mijn eindbestemming aankwam, presenteerde dit magische tafereel zich aan mij — het was alles wat ik me had voorgesteld en meer. Ik drukte zachtjes de ontspanknop in. De geur van de herfstlucht voegde een extra dimensie toe aan het tafereel en de totale rust werd alleen verbroken door het geluid van mijn camera die het moment vastlegde. Dit is waar ik voor leef.
